Met een groep leden van de Stichting Waterlicht (www.waterlicht.nl) ben ik afgelopen zaterdag naar de afdeling hyperbare geneeskunde van het AMC te Amsterdam geweest. Op het Voetenplein in het AMC werd verzameld, waar wij om 12.00 uur werden opgehaald door een medewerker van de afdeling hyperbare geneeskunde. Allereerst kregen wij een powerpoint presentatie over de geschiedenis en achtergrond van deze afdeling. Hun hoofdtaak is het behandelen van o.a. diabetische wonden, bestralingsschade, koolmonoxide patiënten en natuurlijk ook decompressie slachtoffers. Deze laatste groep schijnt vaker voor te komen in het voorjaar!, maar er komen ook mensen binnen via Schiphol, die op hun vakantiebestemming in de problemen zijn gekomen, dan wel in het vliegtuig tijdens de terugreis. (Je weet het toch nog, niet meer duiken voor je vliegreis tot soms wel 48 uur van tevoren.) De presentatie ging in op o.a. de oorzaken en verschijnselen van decompressieziekte, zo hier en daar vergezeld van tot de verbeelding sprekende foto's. De wet van Boyle en Henry en P X V/T=C werden weer opgefrist en waar nodig van nadere toelichting voorzien. Hierna vertrokken we naar de ruimte van de decotank, alwaar we alle elektronische apparatuur, metalen voorwerpen en schoenen in een kluisje moesten deponeren. We namen plaats in de tank, waar twintig personen tegelijkertijd in passen. Zelfs twee complete ziekenhuisbedden staan in de tank. Na een briefing over de procedure en de veiligheid, werden we met 100% zuivere zuurstof op druk gebracht naar 2.5 bar. (Hoe diep zou je dan zitten tijdens een duik?). Het werd erg snel erg warm in de tank, vergelijkbaar met de warmte die ontstaat als je je duikfles vult. De vesten en truien werden rap uitgedaan. Fluiten onder water lukt mij niet echt, maar onder druk en in het "droge" lukt dat ook niet meer. Een testje met twee opgeblazen ballonnen die qua volume steeds kleiner werden, maakte het principe van P x V= C nog eens aanschouwelijk. Van tevoren was ons verteld, dat je je duikcomputer mocht meenemen in de tank. Terwijl de druk toenam, konden we op een display zien hoeveel deze was. Dit vergeleek ik dan met de druk op mijn duikcomputer. Die gingen goed synchroon en op 15 meter, was er maar 10 centimeter verschil. Mijn buurman gaat waarschijnlijk op zoek naar een nieuwe computer, want die van hem (type museum) week wel erg veel af. Na 15 minuten begonnen we aan de opstijging, en moest het vest weer worden aangetrokken omdat het rap kouder werd. Al met al een interessante ervaring in een omgeving waar ik niet meer terug wens te komen. Maar dat heb je tot op zekere mate in eigen hand, door je theorie (nog eens) goed te lezen en je daar in de parktijk aan te houden.

Jan van Wijngaarden